Een nieuwe zwangerschap.

Vanaf najaar 2002 begonnen we voorzichtig aan een nieuwe zwangerschap te denken. Die liet nog lang op zich wachten, maar begin april 2003 was de zwangerschapstest positief!  Echt blij waren we niet....er kon nog zoveel mis gaan en bovendien was het in precies dezelfde tijd als de zwangerschap van Levien. Van Levien was Eline op 8 december uitgerekend en nu op 7 december. Heel dubbel allemaal. Na een emotioneel gesprek met onze huisarts kreeg Eline een verwijzing naar de gyneacoloog en een adres van een goede haptonome. De avond voordat we naar de gyneacoloog gingen voor de eerste controle kreeg Eline onder de douche een bloeding. Hevig geschrokken gingen we de nacht in. Na een slapeloze nacht bleek de volgende ochtend met echoscopie dat ons vlindertje al weggevlogen was: de gyneacoloog kon geen hartactie zien. De grootte van het vruchtje paste bij 8 weken zwangerschap, terwijl we 10 weken zwanger waren..... een "missed abortion" noemen ze dat. Diezelfde week is het vruchtje thuis spontaan geboren, heel heftig was dat, net een minibevalling: veel bloedverlies gepaard met flinke buikkrampen. Eline was voornamelijk erg boos: "Loop ik weer met kraamverband rond zonder baby...."

We wilden toch wel erg graag een broertje of zusje voor Johan, maar de vraag was wel "hoe komen we die 9 maanden eigenlijk door?" Toen de zwangerschapstest uitwees dat  we weer zwanger waren, waren we, op zijn zachts gezegd, erg afwachtend. Gezien onze geschiedenis hadden we er niet zoveel vertrouwen in. Een zwangerschap betekende voor ons niet automatisch dat we een gezonde baby zouden krijgen. Eerst maar eens zien en pas geloven als hij of zij huilend geboren is. We beseften heel goed dat er nooit meer een roze wolk voor ons zou bestaan en dat een zwangerschap iets is geworden wat je maar moet uitzingen.
Toen we Johan vertelden dat er weer een baby in mamma's buik groeide kregen we de volgende vraag voorgeschoteld:"moeten we dan twéé grafjes schoonhouden op de begraafplaats?" Het was in ieder geval duidelijk dat bij hem geboorte en dood op één lijn stonden.
Naarmate de weken verstreken kwamen er steeds meer spanningen bij. We durfden nog niet over namen en dergelijk te denken, zelfs dingen die geregeld moeten zijn binnen een bepaalde tijd schoven we door tot op het laatste moment.
Een lichtpuntje was er in deze periode wel: onze lotgenoten  (sommige ook zwanger)  gaven ons veel steun. Ook de begeleiding van de haptonome beviel ons goed. Zo moesten we wel even bewust met deze zwangerschap bezig zijn en met het kindje wat daarbinnen groeide.
Maar ondanks deze steun voelden we de last op onze schouders zwaarder worden naarmate de bevalling steeds dichterbij kwam. De bewegingen in de buik maakten ons ook niet echt gerust want als Eline niets voelde was het niet goed, maar als de kleine flink tekeer ging vroegen we ons af of het allemaal wel in orde was. Natuurlijk was het weer heel bijzonder om de baby te voelen bewegen, maar dat was het bij Levien ook. Het gaf voor het moment even de geruststelling dat hij of zij nog in leven was en meer ook niet. Heel soms als we iets kochten voor de baby was er even een kort moment van iets wat op vreugde leek maar tegelijk waren we bang dat we het misschien voor niets aanschaften.
Ook op het werk ging het niet meer vanzelf: de concentratie werd minder, snel emotioneel, geprikkeld en moe.

Toch was het niet alleen onzekerheid want de echo's die we hebben gehad en vooral de uitgebreide echo's bij Generation R gaven ons toch wel het gevoel dat het met het kindje in de buik goed was. Zolang de baby maar in de buik zat, want ja, dat kindje moest nog wel geboren worden en daar ging het bij onze Levien helemaal mis!
De laatste weken van de zwangerschap waren heel moeilijk want we moesten de dingen nu wel op een rijtje hebben en het grootste dilemma was: een keizersnede of toch maar een natuurlijke bevalling waar de medische wereld toch de voorkeur aan geeft.
Dan begon het allemaal nog eens erg lang te duren want allebei onze jongens werden voor de 40e week geboren en het leek er in de verste verte niet op dat dit kindje vlug zou komen.
Toen kwam het moment dat we het niet meer konden volhouden. Vooral voor Eline was de spanning te groot: ze belde het ziekenhuis of we niet eerder op controle mochten komen. De volgende dag (vrijdag) konden we terecht bij een andere gyneacoloog.
Deze hoorde ons aan, keek in onze status en vroeg:"Wat wil je: morgen of maandag?" We konden dus gelijk op zaterdag komen en toen werd er met het inleiden begonnen.
De hele zaterdag in het ziekenhuis geweest maar het wilde niet vlotten. Wachten, wandelen, wachten, even aan het CTG en weer wachten. 's Avonds ging ik naar huis. Daarna werd Eline zo emotioneel waardoor de krampen (die er inmiddels wel waren) acuut weer stopten. De volgende ochtend werd er weer opnieuw begonnen met het inleiden en konden we weer gaan wachten....
Het was die dag spitsuur op de verlos, alle verloskamers waren vol en er kwamen twee spoedsectio's tussendoor. Ook hoorden we dat er die morgen een baby doodgeboren was op de afdeling ......daar ging ons laatste kleine beetje vertrouwen.
's Middag's werden de vliezen gebroken en kon het infuus aangesloten worden. Even later mochten we naar de verloskamer. Na een paar uur werd gecontroleerd  hoever de ontsluiting was. Er was bijna niets bijgekomen terwijl Eline al best hevige weeën had, dus de moed zakte ons in de schoenen. Het volgende half uur was erg heftig: Eline wist niet meer waar ze het zoeken moest en dus belde ze de verpleging. Ze zei: "Als dit echt nog maar 4 centimeter is!!!!" "Dan vind jij het niet meer leuk, ik ga de arts-assistent halen". Toen bleek ze ineens volledig ontsluiting te hebben! Binnen een half uur van 4 naar 10 centimeter!

Eline had enorm tegen de persfase opgezien, want voor Johan heeft ze vijf kwartier en bij Levien drie kwartier moeten persen. Levien heeft waarschijnlijk tijdens deze fase te lang zuurstoftekort gehad, waardoor hij zo veel hersenschade had. Dus het vooruitzicht om weer te moeten persen bezorgde haar menige slapeloze nacht.

Het ging echter heel anders dan verwacht, want om 19.00 uur werd er volledige ontsluiting geconstateerd en om 19.10 uur werd onze Michiel geboren. Voluit: Michaël Noach, broertje van Johan en Levien. De eerste die huilde was Michiel en toen ik omdat ik op dat moment Levien zo miste. Eline lag overrompeld door zoveel lichamelijk geweld verbaasd naar dat kindje op haar buik te kijken. En dat zonder bewust mee te persen! 
Door die verschrikkelijke weeënstorm konden de gynaecoloog en verloskundige niet meer op tijd komen om de bevalling bij te wonen. Zo blijkt maar weer dat je veel kan regelen vooraf, maar dat het altijd anders loopt dan je denkt. Achteraf gezien misschien maar goed, want nu had Eline de tijd niet om er over na te denken.

Als we dan nu ons gezinnetje bekijken dan hebben we Johan (geboren op 9 mei 1999), Levien (geboren op 3 december 2001 en op 8 december 2001 overleden; hij is veilig bij Jezus, maar hoort wel bij ons gezin!), ons vlindertje (mei 2003; erg klein, maar toch al het begin van nieuw leven) en dan nu:  onze Michiel (geboren op 13 juni 2004).
 

Een moment blijft mij bij na de geboorte van Michiel: De eerste keer dat ik weer naar het grafje van Levien ging om te vertellen dat hij er een broertje bij heeft gekregen. Heel even voelde ik me toch een verrader: Waarom Michiel wel bij ons en jij niet?  Maar Levien was ook zo verschrikkelijk welkom bij ons en we zullen hem altijd missen.  Ook Eline had zo'n ervaring.  Voor haar was de eerste keer op de begraafplaats samen met mij, Johan en Michiel. Daar stonden we dan: mét een baby bij het graf van onze andere baby. Niet te beschrijven wat er dan door je heen gaat....verdriet, blijdschap, boosheid om wat niet zo mocht zijn, dankbaarheid om wat nu is....alles door elkaar.

Zo gaan we de toekomst in met Johan en Michiel.

 Levien is veilig in Jezus' armen en gaat altijd in ons hart met ons mee.